برای چشم خاموشت

yer — Thu, 15 Jan 2009 05:34:23 GMT

براي من كه در بندم چه اندوه آوري اي تن
فراز وحشتِ داري فرود خنجري اي تن
غم آزادگي دارم به تن دلبستگي تا كي
به من بخشيده دلسنگي شكستن‌هاي پي در پي

در اين غوغاي مردم‌كُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن

چرا تن زنده و عاشق كنار مرگ فرسودن
چرا دلتنگ آزادي گرفتار قفس بودن
قفس بشكن كه بيزارم از آب و دانه در زندان
خوشا پرواز ما حتي به باغ خشك بي‌باران

در اين غوغاي مردم‌كُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن

در آوار شب و دشنه چكد از قلب من خوناب
كه مي‌بينم من عاشق چه ماري خفته در محراب
خوشا از بند تن رستن پي آزادي انسان
نمي‌ترسم من از بخشش كه اينك سر كه اينك جان

در اين غوغاي مردم‌كُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن

اگر پيرم اگر بُرنا اگر بُرناي دل پيرم
به راه خيل جان بركف كه مي‌ميرند مي‌ميرم
اگر سرخورده از خويشم من مغرور دشمن شاد
براي فتح شهر خون تو را كم دارم اي فرياد

در اين غوغاي مردم‌كُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن

yer — Mon, 12 Jan 2009 13:50:52 GMT

نـمی دانــم پـس از مــرگم کسی یـادم کند یانه؟
بـــخــوانــد دفــتـر شعـرم، مرا شادم کند یا نه؟
مــنی کـــه بـــا امیــد لـطف یـزدان رفتم از دنیا
نــمی دانم که او گوشی به فریادم کند یا نه؟
هـــر آنکس را که در دنیا زخود رنجانده ام گاهی
نــمی دانـــم زبـنــد خــویـش آزادم کند یا نه؟
اگــر بــا تیـشه طـعـنـه بـشـد ویـران دلی از من
نــمی دانــم کــه آن ویــرانـــه آبادم کند یا نه؟
بـه نـاحـق گـر کـه خوردم مالی از طفل یتیم اینک
نمی دانـــم کــه بــا بـخشیدنم شادم کند یا نه؟
اگـرگــردیـد نیــلی صـورتی از سیلی و مُـشـتم
نــمی دانــم گــذ شــتــش خـانه آبادم کند یانه؟

اگـر گـاهی دل مــادر زخـود رنــجــانـده گرداندم
نـــمی دانــم کــه شیرش را حلالم میکند یانه؟
ز فـــرمان پــدر گاهی اگـــرپیــچیده ام سر را
نــمی دانــم کــه با بخشش زلالم می کند یانه؟
اگر حــقی بـه ناحق کرده ام در طول عمر خود
نــمی دانـم کـه صاحب حق خلاصم می کند یانه؟
اگــر گــامی بــه راه کــج نهادم ، پای درظـلمت
نــمی دانـــم کــه پا فکری به حالم می کند یانه؟
دروغــم گــر کــه فــردی را گــرفــتـار بلا گرداند
گــذ شــتـش آنــک آســوده خـیـالم می کند یا نه؟
دل جــاویـــد گــر رنـجـیـده شد از دست این و آن
نــمــی دانــم کـــه دل دور از ملالم می کند یا نه؟

yer — Tue, 09 Dec 2008 08:08:14 GMT

تا سحر ای شمع بر بالین من
امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه غم ناگهان بر دل نشست
رحم کن امشب مرا غمخوار باش

کام امیدم بخون آغشته شد
تیرهای غم چنان بر دل نشست

کاندرین دریای مست زندگی
کشتی امید من بر گل نشست

آه ، ای یاران به فریادم رسید
ورنه مرگ امشب به فریادم رسد

ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه
چون به دام مرگ افتادم ،رسد

گریه و فریاد بس کن شمع من
بر دل ریشم نمک، دیگر مپاش

قصه بیتابی دل پیش من
بیش از این دیگر مگو خاموش باش

جز تو ام ای مونس شب های تار
در جهان دیگر مرا یاری نماند

زآن همه یاران بجز دیدار مرگ
با کسی امید دیداری نماند

همدم من، مونس من، شمع من
جز توام در این جهان غمخوار کو؟

وندرین صحرای وحشت زای مرگ
وای بر من ، وای بر من،یار کو؟

اندرین زندان من ، امشب شمع من
دست خواهم شستن ازاین زندگی

تا که فردا همچو شیران بشکنند
ملتم زنجیر های بندگی

yer — Sun, 16 Nov 2008 04:05:40 GMT

دیروز که باز می گشتم،
همه ی راه را آفتاب غروب می کرد.
می دانی غروب چیست؟
آن بالا، ابرها چون کوه ها می ماندند:
دیواری در افق برکشیده، سیاه در دل کویر.
می دانی کویر چیست؟
در راه بازگشت،
در تمام راه،
آفتابی در کویری غروب می کرد.
می دانی دل چیست؟

yer — Tue, 26 Aug 2008 21:16:18 GMT

خاموشی

آنچنان خواهند خامومش کنند
تا خلایق هم فراموشم کنند
طرفه حیلتها کنند این ساحران
تا غلام حلقه در گوشم کنند
خود نمی ریزند خونم تا مباد
شهره مانند سیاووشم کنند
بس بخوانندم به گوش افسانه ها
تا به خواب خوش چو خرگوشم کنند
لطفشان قهر است اگر مهرم کنند
شهدشان زهراست اگرنوشم کنند
گاه می گویم بهل تا لعبتان
با شراب بوسه مدهوشم کنند
لیک می بینم که خلق بی زبان
باز خوانندم که چاووشم کنند
عاقبت دانم به دوران حیات
در عزای خود سیه پوشم کنند

حمید مصدق

yer — Sun, 03 Aug 2008 15:39:18 GMT

فریادی دلنشین

آمد و آتش به جانم کرد و رفت
با محبت امتحانم کرد و رفت
آمد و بنشست و، آشوبی بپا
در میان دودمانم کرد و رفت
آمد و روئی گشود و، شد نهان
نام خود، ورد زبانم کرد و رفت
آمد و او دود شد، من شعله ای
در وجود خود، نهانم کرد و رفت
آمد و برقی شد و، جانم بسوخت
آتشین تر، این بیانم کرد و رفت
آمدو آیینه گردانم بشد
طوطی بی همزبانم کرد و رفت
آمد و قفل از دهانم بر گشود
چشمه ی آب روانم کرد و رفت
آمدو تیری زد و، شد ناپدید
همچنان صیدی نشانم کرد و رفت
آمد و چون آفتی در من فتاد
سر به سوی آسمانم کرد و رفت

yer — Wed, 09 Jul 2008 14:21:18 GMT

اولین اشک

زینگونه ام که در غم غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایت هجران، غریب نیست

جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش
کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست

گم گشته دیار محبّت، کجا رود؟
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

عاشق منم، که یار به حالم نظر نکرد
ای خواجه درد هست، ولیکن طبیب نیست …

آسیمه سر رسیدی، از غربت بیابان
دل خسته دیدمت از، آوار خیس باران

وامانده در تبی گنگ، ناگه به من رسیدی
من خود شکسته از خود، در فصل ناامیدی

در برکه دو چشمت، نه گریه و نه خنده
گم کرده راه شب رو، سرگشته چون پرنده

من ره به خلوت عشق، هرگز نبرده بودم
پیدا نمی شدی تو، شاید که مرده بودم

من با تو خو گرفتم، از خنده ات شکفتم
چشم تو شاعرم بود، تا این ترانه گفتم

در خلوت سرایم، یکباره پر کشیدی
آنگاه ای پرنده، بار دگر پریدی

اشکی دیگر

خیلی دیر رسیدی ای دوست هفت تا کفن پوسوندم
پیرهن سیاه تنت کن من فقط یه استخونم
ببین چی کردی با این دل فکر کن فقط یه لحظه
نذار دیگه بیشتر از این تنم تو گور بلرزه
فقط یه خواهشی دارم زیر تابوتمو نگیر
وقتی که رفتم زیر خاک قبر منو بغل نگیر
حالا دیگه راحته راحتی هر کاری میخوای بکن
منو به کی فروختی مفت برو واسه همون بمیر

فقط تا هفت روز سیاه تنت کن
شبای جمعه یادی از ما کن
عشقی که بردی باشه حلالت
عمری که بردی باشه حرومت
فقط بدون روز قیامت جلوی راه تو رو میگیرم
تقاص این عمری که از دست رفته رو ازت میگیرم

نپذيرفتم که عشق افسانه است
اين دل درد آشنا ديوانه است
مي روم شايد فراموشت کنم
با فراموشي هم آغوشت کنم
مي روم از رفتن من شاد باش
از عذاب ديدنم آزادباش
گر چه تو تنها تر از ما مي روي
آرزو دارم ولي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي بر خوردهاي سرد را

تا اطلاع ثانوی زندگی ممنوع

yer — Wed, 02 Jul 2008 19:57:18 GMT

بايد فراموشت کنم چنديست تمرين ميکنم

من ميتوانم ! ميشود!آرام تلقين ميکنم

حالم نه اصلاً خوب نيست تا بعد بهتر ميشوم

فکري براي اين دل آرام غمگين ميکنم

من ميپذيرم رفته اي و برنميگردي همين..!

خود را براي درک اين صد بار تحسين ميکنم

کم کم ز يادم ميروي اين روزگار و رسم اوست

اين جمله را با تلخي اش صد بار تضمين ميکنم

حرفی دیگر

رفتنت را ديدم

تو به من خنديدي

آتش برق نگاهت دل من آتش زد

و مرا در پس يک بغض غريب

در ميان برهوتي تاريک

پشت يک خاطره سرد و تهي

با دلي سنگ رهايم کردي

و تو بي آنکه نگاهي بکني به دل خسته و آزرده من

رفتنت را ديدم

تا به آنجا که نگاهم سو داشت

و تو در آخر اين قصه تلخ محو شدي

باورم نيست که ديگر رفتي

اشک من بدرقه راهت باد

yer — Fri, 13 Jun 2008 20:44:18 GMT

تو را با ديگري ديدم شبت خوش باد من رفتم
وفايت نيک سنجيدم شبت خوش باد من رفتم
هر آن عهدي که بستي با دل و جانم وفا کردي
جفايت را بسي ديدم شبت خوش باد من رفتم
جنونم را مگو آهسته در گوش رقيب من
سخن نشنيده فهميدم شبت خوش باد من رفتم
حديث عشق ما را کس درين گيتي نمي داند
سخن از هر که پرسيدم شبت خوش باد من رفتم
چه رسوايي کشيدم سالها بيهوده از عشقت
به عشقت مهر ورزيدم شبت خوش باد من رفتم
حديث سوز عشقم را دمادم گفتم و گفتا
ترا با ديگري ديدم شبت خوش باد من رفتم

نجوایی دیگر

ديدم او را ديدم او را اي دريغ درنگاهش آشنايي مرده بود

در ته چشمان درد انگيز او شعله ي عشق و هوس افشرده بود

در نگاه سرد و خاموشش نبود برق عشقي يا شرار کينه اي

پيش چشمم بود ومن محروم از او همچو عکسي بود در ايينه اي

واي بر من اين دلارام من است اين که چون بيگانه مي بيند مرا

بيندم از دور و پنهان مي کنديا چو نا پيدا نمي بيند مرا؟

نازنين من گر اين دير اشناستاز چه رفت از خاطرش سوگند او

چشم اگر ان چشم و لب گر ان لب است پس چه شد ان اشک و ان لبخند او

اي خدا اين سردي و بيگانگي دلشکن تر از دل آزاري نبود

اين سکوت سرد و جانفرساي او بدتر از فرياد بيزاري نبود

گر نوازش رفته بود از چشم او يک نگاه سرد و سنگين هم نداشت

بر لبش گفتار شيرين گر نبود تلخي دشنام و نفرين هم نداشت

زاده ي روياي من بود اين که رفت نازنين من چنين بد خو نبود

ان که ساکت از کنار من گذشت سايه ي او بود اما او نبود

yer — Fri, 30 May 2008 07:26:18 GMT

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم

گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد

بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم

جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم

شکوه از غیر خطاست خطایی نکنیم

یاور خویش بدانیم خدایاران را

جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم

تا بهاران نرسیده است هوایی نکنیم

گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان

با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم

و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق

جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

مهربانی صفت بازار عشاق خداست

یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم

حرف دوم :

یادمان باشد به دل کوزه آب، که بدان سنگ شکست
بستی از روی محبّت بزنیم
تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند...آبرویش نرود
یادمان باشد فردا حتماً، ناز گل را بکشیم
حق به شب بو بدهیم
و نخندیم دیگر به ترکهای دل هر گلدان
وبه انگشت نخی خواهیم بست، تا فراموش نگردد فردا
زندگی شیرین است
زندگی باید کرد
و بدانم که شبی، خواهم رفت
و شبی هست که نباشد پس از آن، فردایی

حرفی دیگر :

یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست

یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم

ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟

گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد

این همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار

یاد من هست که د یگر دل من تنها نیست

یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو

یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم

یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست

حرف آخر :

یادمان باشد... حرفی نزنیم که دلی بلرزد خطی ننویسیم که آزار دهد دهد کسی را یادمان باشد که روز و روزگار خوش است و تنها دل ما دل نیست یادمان باشد جواب کینه را با کمتر از مهر وجواب دورنگی را با کمتر از صداقت ندهیم یادمان باشد باید در برابرفریادها سکوت کنیم و برای سیاهی ها نور بپاشیم یادمان باشد از چشمه درس خروش بگیریم و از آسمان درس پاک زیستن یادمان باشد سنگ خیلی تنهاست یادمان باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار کنیم مبادا دل تنگش بشکند یادمان باشدبرای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ایم نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان یادمان باشد زندگی را دوست داریم یادمان باشد هرگاه ارزش زندگی یادمان رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی قربانگاه می رود زل بزنیم تا به مفهوم بودن پی ببریم یادمان باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد یادمان باشد معجزه ی قاصدک ها را باور داشته باشیم یادمان باشد گره تنهایی و دلتنگی هر کس فقط به دست دل خودش باز می شود یادمان باشد هیچگاه لرزیدن دلمان را پنهان نکنیم تا تنها نمانیم یادمان باشد هیچگاه از راستی نترسیم و نترسانیم یادمان باشد که شاید زنده ایم